Blog

Ik ben 46 jaar en ben 12 1/2 jaar samen met mijn lieve vriendin en haar zoon. Hij is inmiddels 23 en het huis uit. Ik voel me ontzettend betrokken bij hem en heb wel eens gezegd: Hij heeft 3 ouders, zo voelt dat voor mij". Ik heb 'm omarmd en laat 'm nooit meer los. Ik ben zo blij dat ik een aantal jaren heb mogen meelopen op zijn levenspad en mijn steentje heb mogen bijdragen.

Voordat ik mijn vriendin ontmoette, had ik niet gedacht dat ik ooit nog eens voor de keuze wel of geen kinderen zou komen te staan, omdat er medisch wat dingen met me aan de hand waren. Daarbij speelde levensverwachting en erfelijk een rol en ik wilde een kind niets aandoen, in erfelijk opzicht. En al helemaal niet veel te vroeg achter laten op de wereld omdat ik niet oud genoeg zou worden om mijn kinderen te zien opgroeien.

De medische wetenschap staat echter niet stil en toen we een half jaar bij elkaar waren zei mijn vriendin dat ze eigenlijk best een kind met me op de wereld wilde zetten. Mijn wereld ging van links naar rechts en stond op zijn kop, zeker toen na advies bij internisten bleek, dat de vroegere bezwaren één voor één wegvielen en de boodschap was: " Als jullie een kind willen, ga ervoor".

Dat deden we, maar om een lange periode samen te vatten in 3 woorden: het lukte niet....

Ik vond het verschrikkelijk. Onwerkelijk, verdrietig. Ik stond voor de klas en dat was een geluk. Want kinderen zorgen er wel voor dat je met je gedachten heel ergens anders bent. We hadden ons gezinsleven en alles wat je zo bezighoudt in het leven. Toch bleef het knagen. Ik had zo graag een zwangerschap willen meemaken en daarna van alles de eerste keer. De eerste keer in je armen, de eerste herkenning, lach, stapjes, hapjes, huilnachten en volle luiers....alles.

Zo af en toe greep het me aan. Maar ik zat alleen met mijn verhaal. MIjn vriendin kon er niet over praten en dacht dat het voor mij wel mee zou vallen omdat ik voor haar er van uit was gegaan dat ik nooit vader zou worden en op school met kinderen werkte, we hadden ons gezin met z'n drietjes. Ik had het heel hard nodig om mijn verhaal kwijt te kunnen. Maar ik hield het voor me. Dat ging niet goed. Het heeft op en afgaand gesluimerd en had me soms in zijn greep.

Er zijn een paar momenten geweest waarop er een directe trigger was die me zo ontroerde. De 2 meest ontroerende momenten kwamen door een nichtje van ons. Een lieve schat, die enkele maanden bij ons gewoond heeft. Nadat ze bij ons verbleef, kwam vaderdag in zicht en begon haar klas aan de vaderdagcadeautjes. Zij heeft geen vader in haar leven en ze zei tegen de juf:"Ik heb geen vader , maar ik maak dit voor mijn oom Roger".

Toen werd het vaderdag en daar stonden ze op de stoep: ons lieve nichtje, met haar moeder en een vaderdagcadeautje. Voor mij. Ik was zo ontroerd en dat ben ik nog steeds. Ik krijg weer tranen in mijn ogen , terwijl ik dit typ. Ik heb het cadeautje ook nog steeds. We zijn niet zo lang geleden verhuisd. En ik dacht dat ik het kwijt geraakt was. Ik raakte gewoon in paniek. Maar gelukkig vond ik het weer.

Ons nichtje was toen 7, nu is ze 14 en vorig jaar raakte ze me weer door een ontzettend lieve opmerking. Ze zag me spelen met andere nichtjes en ze zei: Zouden jullie geen pleegkind willen? Want je lijkt me zo'n leuke vader". En daar ging ik. Ik heb me tegenover haar goed gehouden, maar het was er ineens in een hevigheid die ik nog niet eerder meemaakte. En dat is nu nog zo. Ik ben bezig met hulp te zoeken, want ik kan dit helemaal niet aan. Het vreet aan me. Het lijkt wel alsof ik nu pas besef dat ik nooit vader ga worden en dat benauwd me ontzettend. Ik vind het zo verdrietig. Ik ben er soms boos en gefrustreerd om, maar vooral verdrietig.

Inmiddels is mijn vriendin gelukkig zo ver dat ze er wel over kan praten. En dat helpt om overeind te blijven. Maar ik heb wel echt hulp nodig. Ik zou ook tegen iedereen die hierdoor in de knoei komt willen zeggen: zoek hulp, doe het. Ook als er een wachtlijst is en allerlei beren op de weg, ga naar je huisarts en praat erover.

Ik heb er veel te lang mee gewacht en dat heeft me gesloopt.

Ik weet dat ik de rest van mijn leven momenten kan hebben waarop de tranen in mijn ogen staan. Kinderen zijn overal, babynieuws is er 24 uur per dag. Dus triggers hou je altijd. Het gaat erom dat je ermee om leert gaan en dat je verdriet helemaal o.k. is, er mag zijn.

Ik heb inmiddels mijn vrienden en mijn moeder hierover verteld en iedereen heeft hier begrip voor. ook dat helpt.

Vorig jaar december ging het heel slecht met me. Ik was de maanden ervoor aan het zoeken naar hoe andere mensen hiermee omgaan. Ik vond zo weinig verhalen van mannen, dat maakte het lastiger en ook wel frustrerender. Ik kon soms wel eens iets putten uit de verhalen van vrouwen of een enkele man, maar een verhaal dat echt bij me paste, vond ik niet. Daarom vertel ik dit verhaal ook: voor mezelf, als onderdeel van mijn verwerking, maar ook voor eenieder die er wat aan heeft.

In december gebeurden 2 dingen die hiermee te maken hebben. Ik zag bij de Top2000 a gogo het verhaal van Maaike Ouboter over haar lied "Dat ik je mis". Ze vertelde hoe die tekst ineens vanuit haar tenen opborrelde en ze het in één keer geschreven heeft, zonder doorhalingen en aanpassingen. Een andere oorzaak van verdriet, maar het ging ook over gemis en rouw. Dat greep me. Ik had al eens gespeeld met het idee om een brief te schrijven aan mijn kind dat er nooit zal zijn. Dat klinkt misschien gek, maar ik had gelezen dat andere mensen dat wel eens deden en dat dat kon helpen om een plaatsje te geven. Soms maakten ze er een soort ceremonie van, zoals het oplaten van een ballon met hun brief eraan. Misschien doen m'n vriendin en ik dat ook wel. Maar zeker niet nu. Want het voelt als loslaten en dat kan ik nu nog niet. Ik wil of kan mijn kindje, ons kindje nog niet loslaten, dat gaat nog niet.

Nadat ik die uitzending met Maaike gezien had, ging ik zitten en heb ik getypt, zonder te stoppen. In 1x had ik mijn brief op papier, net als bij haar: het kwam er in 1x uit. Ik heb 'm aan mijn vriendin laten lezen en samen hebben we zitten huilen en dat doen we sindsdien wel vaker.

Ik hoop dat jullie, als lezer, als lotgenoot (wat je sexe ook is) hier iets aan hebben. En dat ik er iets verder door kom in mijn verwerking.

Groeten en veel sterkte met wat jullie doormaken